“Er is altijd een kant voor de Belgen en een kant voor de vreemdelingen”

 Dagelijkse onbeduidende handelingen (een DVD huren, zich inschrijven bij een sportcentrum) wezen hem elke keer nog op het feit dat hij een vreemdeling was met een beperkte actieradius. Omdat die verblijfsdocumenten nog altijd beperkingen inhielden op het vlak van rechten koos Vincente (*) ervoor gekozen om z’n relaties met alle instellingen en organisaties te normaliseren via de verwerving van de Belgische nationaliteit.
 
In 1998 komt Vincente, een 17-jarige Angolees naar België wonen bij zijn vader die asielzoeker is. Enkele jaren erna wordt hij geregulariseerd en krijgt hij een verblijfsvergunning.
Om een volstrekt gelijke positie te bereiken op vlak van sociale, burgerlijke en politieke rechten is de enige optie staatsburger worden.
 
Waarom vroeg je de Belgische nationaliteit aan?
“Omdat zelfs met een verblijfsvergunning, er rechten zijn die je niet hebt, zoals in verband met
werk, rechten die alleen Belgen hebben. Er waren een aantal zaken die niet goed ineen hingen, vond ik. De dag na de regularisatie was ik opgelucht in orde te zijn met mijn verblijf, maar ik werd nog altijd als een vreemdeling bekeken. Daar had ik het moeilijk mee.
Er zijn altijd winkels die je wantrouwen, ook met een verblijfsvergunning. ‘Wel ja, maar met uw verblijfs …’, zeggen ze dan. Ze hebben schrik dat je zal verdwijnen. Maar ook bij administratieve instellingen, wanneer je je ergens aanbiedt, moet je altijd je kaart tonen, en zelfs als je geregulariseerd bent, ben je nog altijd een vreemdeling. Bij de gemeente is er de kant voor de ‘Belg’ en de kant voor de ‘vreemdeling’. Het verloopt dus altijd gescheiden.
Ik voelde me altijd gehinderd en minderwaardig en vandaar dat ik zei, nee, dat moet nu maar eens ophouden.”
 
Merk je dan het verschil nu je Belg bent?
“Al kijkt men nog altijd met een andere blik naar me, sinds ik de Belgische nationaliteit heb, ervaar ik het verschil. Als ik me bij een uitzendkantoor aanbiedt voor werk komt er altijd die vraag ‘bent U Belg?’ Ja. Het is altijd dezelfde vraag: ‘Van welke nationaliteit bent u?’ Dat is altijd de vraag, maar zodra je zegt dat je Belg bent, kijk, vanaf dat moment, de behandeling, de manier van u te bezien … alles verandert! Er zijn geen verwikkelingen meer. Bij de bank, om een bankrekening te hebben, met een oranje kaart, ik had er niet eens recht op. Maar één keer Belg, ik ging er heen ‘Kijk, nu ben ik Belg!’. Dan voel je het verschil, de blik van de andere mensen, dat verandert echt … ‘Ah, hij is Belg’, dan heeft hij dezelfde rechten, dezelfde dingen aan de hand, … in die zin maakte dat dus een verschil uit.”
 
Vind je het belangrijk om te kunnen stemmen bij alle verkiezingen?
“Ik betaal toch hetzelfde soort belasting als een Belg, waarom dan niet ineens Belg zijn om alvast op dat vlak dan al gelijk te zijn, vond ik. Je bent vreemdeling en je betaalt, maar je heb het recht niet om te stemmen.”
 
 
(*) Op basis van een getuigenis uit de studie ‘Before and After’ van de UA en de ULB – Vincente is niet de echte naam van de getuige.